.............................................................σελίδα για τα σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα...

~~

 my-tips-collection
«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…».......................... Γκαίτε

"Χαίρε Ω Χαίρε Ελευθερία" Δ. Σολωμός

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Ο πρώτος άτλαντας των ελληνικών νησιών από το πανεπιστήμιο Αιγαίου

  Πανεπιστήμιο Αιγαίου  



Για όλους εμάς τους κατοίκους της ηπειρωτικής Ελλάδας, τα νησιά μας έχουν συχνά μυθικές διαστάσεις, συνδεδεμένες με διακοπές και αναμνήσεις. Ομως ποια είναι πραγματικά η νησιωτική Ελλάδα, μακριά από ταξιδιωτικούς οδηγούς αλλά και τοπικισμούς; Το Πανεπιστήμιο Αιγαίου δημιούργησε τον πρώτο άτλαντα των νησιών μας, ένα πόνημα που, πέρα από το εγκυκλοπαιδικό του ενδιαφέρον, δίνει χρήσιμες πληροφορίες για τον χαρακτήρα και την εξέλιξη της νησιωτικής Ελλάδας, τις δυνατότητες και τα σημεία υστέρησης. Τον άτλαντα δημιούργησε το Εργαστήριο Τοπικής και Νησιωτικής Ανάπτυξης, με επικεφαλής της συγγραφικής ομάδας τον Γιάννη Σπιλάνη, αναπλ. καθηγητή στο Τμήμα Περιβάλλοντος, και τον Θανάση Κίζο, αναπλ. καθηγητή στο Τμήμα Γεωγραφίας. Ο άτλαντας καλύπτει και τα 114 κατοικημένα νησιά της χώρας, προσεγγίζοντάς τα γεωγραφικά, δημογραφικά και οικονομικά. Ας δούμε ορισμένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του άτλαντα, ξεκινώντας από την οικονομία:

Οικονομία
Ο Νομός Λασιθίου έχει το υψηλότερο ποσοστό (10,77%) συμμετοχής του πρωτογενούς τομέα, όταν ο μέσος όρος της χώρας ήταν 3,69%. Η μεταποίηση είναι σχεδόν ανύπαρκτη σε όλα τα νησιά, με τη συμμετοχή της να κυμαίνεται από 1,42% του ΑΕΠ στον Ν. Κεφαλληνίας μέχρι το 6,05% στον Ν. Ηρακλείου. Η παρουσία του δημόσιου τομέα είναι ιδιαίτερα υψηλή ειδικά στη Λέσβο (με 35,2%) και δευτερευόντως σε Ηράκλειο και Χανιά.
Τον μεγαλύτερο αριθμό επιχειρήσεων ανά 100 κατοίκους έχουν η Πάτμος (42,7), οι Παξοί (29,3), η Σίφνος (26,5) και η Ιος (25,6). Αντίθετα, τον μικρότερο έχουν το Αγαθονήσι (4,3), τα Ψαρά (4,8), οι Οινούσσες (4,9), η Νίσυρος (5). Την έκπληξη κάνει η Σαμοθράκη, που έχει τον υψηλότερο τζίρο ανά επιχείρηση και ακολουθεί η Μύκονος και η Ρόδος.
Απασχόληση
Τα πέντε νησιά με το μεγαλύτερο ποσοστό απασχολουμένων είναι τα Κουφονήσια (49,6%), η Μύκονος (48,7%), η Κως (46%) και η Ηρακλειά (45%). Αντίθετα, την υψηλότερη ανεργία έχουν το Μαθράκι (61%), τα Αντικύθηρα (50%), οι Οθωνοί (27%) και η Νίσυρος (25%).
Τουρισμός
Η πλειονότητα των κλινών συγκεντρώνεται σε περιορισμένο αριθμό νησιών: στην Κρήτη βρίσκονται 164.249 κλίνες, στη Ρόδο 84.942, στην Κω 45.097, στην Κέρκυρα 43.940, στη Ζάκυνθο 28.837 και ακολουθούν η Εύβοια, η Θήρα, η Μύκονος, η Θάσος και η Κεφαλονιά, που είναι τα νησιά με περισσότερες από 10.000 κλίνες. Στον αντίποδα υπάρχουν 12 νησιά με λιγότερες από 100 ξενοδοχειακές κλίνες και άλλα 12 νησιά χωρίς κανένα ξενοδοχείο.
Η αύξηση των κλινών είναι πολύ μεγάλη στα μικρά νησιά που γνώρισαν τουριστική ανάπτυξη στη δεκαετία του 2000, όπως είναι το Κουφονήσι, το Μεγανήσι, η Αστυπάλαια, η Τήλος, οι Λειψοί και το Καστελλόριζο (πάνω από 200%) και σε ένα μεγάλο νησί, τη Ζάκυνθο (+116%). Στον αντίποδα, υπάρχει ένας μικρός αριθμός νησιών με μείωση των κλινών όπως οι Οινούσσες, τα Ψαρά, η Κύθνος, ο Πόρος, η Νίσυρος, η Αίγινα, το Αγκίστρι, αλλά και η Σάμος, όπου οι μονάδες που έπαψαν να λειτουργούν είναι περισσότερες από αυτές που δημιουργήθηκαν την ίδια περίοδο.
Χρήσεις γης
Το 52,1% της συνολικής έκτασης των νησιών χαρακτηρίζεται θαμνώνες (μακί, φρύγανα ή συνδυασμοί τους), η κύρια χρήση των οποίων είναι η βόσκηση. Δεύτερη σε έκταση κάλυψη είναι η γεωργική γη με 22,6%, στην οποία περιλαμβάνονται μεικτές εκτάσεις καλλιέργειας ετήσιων φυτών και μόνιμων καλλιεργειών. «Αυτό το μικρο-μωσαϊκό διαφορετικών καλύψεων είναι ενδεικτικό του τοπίου των νησιών με τα μικρά σε έκταση αγροτεμάχια», αναφέρεται στον άτλαντα. Το 38,7% της έκτασης των νησιών είναι καλλιεργούμενες εκτάσεις και αγραναπαύσεις. Ξεχωρίζουν 19 νησιά, ανάμεσα στα οποία η Κέρκυρα με 79% (με ελαιώνες και εσπεριδοειδή), η Θήρα με 59,9% (με αμπελώνες), η Κέα με 55,15% (με ελαιώνες και βελανιδιές), η Νάξος με 53,1% (με ετήσιες καλλιέργειες και ελαιώνες) και η Κως με 53% (με αμπελώνες, ελαιώνες και ετήσιες καλλιέργειες).
Εκρηξη κατασκευών σε Τήνο, Αντίπαρο, Μύκονο
Πόσο έχουν αλλάξει τα νησιά μας; Ποια έχουν ενισχυθεί πληθυσμιακά και ποια οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια στην εγκατάλειψη; Ο άτλαντας του Πανεπιστημίου Αιγαίου αναδεικνύει την ανάγκη για έναν σχεδιασμό βιώσιμο, τόσο από οικονομικής όσο και από περιβαλλοντικής άποψης, που θα «κρατήσει» τον κόσμο στα νησιά και θα εμπλουτίσει την τουριστική «μονοκαλλιέργεια» με νέες, σύγχρονες δραστηριότητες.
Ας δούμε τα νησιά από πληθυσμιακής άποψης. Σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται στον άτλαντα των νησιών, μόνο η Κρήτη υπάγεται στα πολύ μεγάλα νησιά, με πληθυσμό άνω του μισού εκατομμυρίου. Ακόμα 5 νησιά, η Εύβοια, η Ρόδος, η Κέρκυρα, η Λέσβος και η Χίος, θεωρούνται «μεγάλα νησιά», με πληθυσμό από 50.000 έως 500.000 κατοίκους. Από 5.000 έως 50.000 κατοίκους έχουν 21 νησιά, ενώ 32 έχουν πληθυσμό από 750 έως 5.000 κατοίκους. Τα πολύ μικρά νησιά, δηλαδή με πληθυσμό μικρότερο των 750 κατοίκων, είναι 46, ενώ μόλις 20 έχουν πληθυσμό πάνω από 100 κατοίκους. Από τα νησιά αυτά, μόνο ένα, η Τέλενδος, δεν είναι αυτοτελής δήμος (υπάγεται στην Κάλυμνο). Από τα 35 νησιά που έχουν λιγότερους από 100 κατοίκους, μόνο 7 έχουν μόνιμο πληθυσμό όλο τον χρόνο. Το πιο πυκνοκατοικημένο νησί της Ελλάδας είναι η Σαλαμίνα (413,5 κάτοικοι ανά τ.χλμ.), καθώς λειτουργεί ως προάστιο της πρωτεύουσας, και ακολουθούν τα υπόλοιπα νησιά του Αργοσαρωνικού πλην της Υδρας, η Σύρος (257,1 κάτοικοι ανά τ.χλμ.), η Σαντορίνη (200,9), η Κέρκυρα (170,3). Πάντως τη μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού στα μικρά νησιά έχει η Τήλος.
Αλλαγές στον πληθυσμό
Μεγαλύτερο πληθυσμό το 2011 σε σχέση με το 1951 έχουν μόνο η Κρήτη, η Εύβοια, η Ζάκυνθος και ακόμα 8 νησιά. Τη μεγαλύτερη μείωση πληθυσμού στα τελευταία 60 χρόνια καταγράφει ο Νομός Λέσβου (-33%).
Τα νησιά με τον υψηλότερο ρυθμό γεννήσεων είναι η Μύκονος (+8,2%), η Σαντορίνη (+7,7%), η Ρόδος (+5,98%), η Kως (+5,9%), το Καστελλόριζο (+4,05%) και η Κάλυμνος (+5%). Αντίθετα, τα μεγαλύτερα ποσοστά υπογεννητικότητας έχουν το Μεγανήσι (-22,3%), οι Οθωνοί (-18,6%), τα Τριζόνια (-18,1%), τα Αντικύθηρα (-17,6%) και ο Κάλαμος (-17,5%).
Οσον αφορά την τελευταία 30ετία, τα πέντε νησιά με τη μεγαλύτερη αύξηση πληθυσμού ήταν η Τήλος με 15,9%, οι Οθωνοί με 13,9%, το Καστελλόριζο με 12,1%, η Ερεικούσα με 11,7% και η Σαντορίνη με 11,5%. Αντίθετα, τη μεγαλύτερη μείωση πληθυσμού το ίδιο διάστημα είχαν τα Αντικύθηρα (-4%), η Υδρα (-2,8%) και το Μεγανήσι (-2,2%).
Κατοικία
Τη μεγαλύτερη αύξηση κατοικιών το 1971-2011 είχε η Τήνος (130%), η Αντίπαρος (128%) και η Μύκονος (114%). Το 50% των κατοικιών στην Αντίπαρο είναι νέες κατασκευές (43% στην Κέα, 42% στη Μύκονο).
Τις περισσότερες κενές κατοικίες σε σχέση με τον μόνιμο πληθυσμό διαθέτουν η Νίσυρος (1,52 κατοικία ανά κάτοικο), η Σέριφος (1,47), η Κύθνος (1,43), η Ανάφη (1,24) και η Κέα (1,12).
Το πιο «αστικοποιημένο» νησί της χώρας είναι η Σαλαμίνα, όπου το 41,8% της έκτασής της καλύπτεται από κτίρια, δρόμους κ.λπ. Ακολουθεί η Σαντορίνη με 18,6%, η Αίγινα με 12,5%, οι Σπέτσες με 8% και η Κέρκυρα με 7,7%.
Ποιο είναι το κύριο θέμα που αναδεικνύεται μέσα από αυτή τη σφαιρική προσέγγιση της νησιωτικής Ελλάδας; «Αυτό που καθορίζει τη βιωσιμότητα των νησιών είναι η ύπαρξη δραστηριοτήτων που θα κρατήσουν τους κατοίκους. Στα νησιά, περίπου όπως και στην ορεινή Ελλάδα, όταν φύγεις δύσκολα επιστρέφεις», λέει ο κ. Σπιλάνης, αναπλ. καθηγητής στο Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου. «Η αναζήτηση μιας στρατηγικής είναι ιδιαίτερα επιτακτική για ορισμένα νησιά όπως τα Αντικύθηρα, που βρίσκονται πολύ κοντά στην οριστική εγκατάλειψη.
Αντίθετα, σε άλλα νησιά το κύριο ζήτημα είναι το περιβαλλοντικό και συνδέεται με τη δόμηση και τον τουρισμό. Για παράδειγμα, η Σαντορίνη, λόγω της φυσικής της ομορφιάς και της ελκυστικότητάς της, έχει αναδειχθεί σε πολύ σημαντικό τουριστικό προορισμό, ευρισκόμενη όμως σε οριακό σημείο στην επάρκεια του νερού, στη διαχείριση των απορριμμάτων, του θορύβου κ.λπ.
Τέλος, ακόμα ένα σημαντικό ζήτημα είναι το χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης σε πολλά νησιά, που δημιουργεί πρόβλημα στην ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού και στις αναπτυξιακές του δυνατότητες. Αυτή είναι μια συζήτηση που έχει ανοίξει πλέον σε ευρωπαϊκό επίπεδο».
Πηγή: Καθημερινή
dailythεss

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

«Η ελευθερία του Τύπου»



Και είναι φυσικό: η ελευθερία της αγοράς - δηλαδή η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών ως εμπορευμάτων - να προϋποθέτει «μισθοφόρους».
Οχι μόνο «πληρωμένους κονδυλοφόρους», αλλά κονδυλοφόρους με (παχυλό) μισθό που, από την άποψη των ιδεών, είναι κατά τη γνώμη μου, πολύ χειρότερο, χωρίς άλλες διευκρινίσεις.
_____________

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Το διαδίκτυο έχει πάρει πια το πάνω χέρι στην κατανάλωση ειδήσεων, το μοντέλο της εφημερίδας ψυχορραγεί ενώ λύση δεν υπάρχει ακόμη στον ορίζοντα

Ποιος πληρώνει τις εφημερίδες;


της
Μαρίνας Μποκάτου*

Τον περασμένο Ιούλιο, το BBC ανακοίνωσε ότι θα περικόψει περισσότερες από 1.000 (ακόμα) θέσεις εργασίας επειδή αναμένει μείωση των εσόδων του κατά 150 εκατομμύρια στερλίνες (234 εκατομμύρια δολάρια) από το ανταποδοτικό τέλος το επόμενο οικονομικό έτος.
Αιτία είναι η στροφή του κοινού από την τηλεόραση στο διαδίκτυο.
Τα τελευταία χρόνια το BBC έχει ήδη περικόψει χιλιάδες θέσεις εργασίας στο πλαίσιο ενός σχεδίου εξοικονόμησης χρημάτων ύψους 800 εκατομμυρίων στερλινών, το οποίο άρχισε να υλοποιεί το 2010.
Το ανταποδοτικό τέλος για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση του BBC στο Ηνωμένο Βασίλειο, ύψους 145,50 στερλινών ετησίως, καταβάλλεται από κάθε νοικοκυριό στη χώρα που έχει τηλεόραση.
Σε ανακοίνωσή του το BBC ανέφερε ότι «αυτό συμβαίνει γιατί όλο και περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν iPlayer, κινητά και τη διαδικτυακή ενημέρωση, ενώ ο αριθμός των νοικοκυριών που έχουν τηλεόραση μειώνεται».
Εξηγούσε, επίσης, ότι η μείωση αυτή ενισχύει την πεποίθηση ότι υπάρχει «ανάγκη για εκσυγχρονισμό του ανταποδοτικού τέλους για να καλύπτει και τις ψηφιακές υπηρεσίες».
Γιατί μόνον το 69% των Βρετανών ενηλίκων ενημερώνεται πλέον από το BBC μέσω τηλεόρασης, σύμφωνα με τη ρυθμιστική αρχή των τηλεπικοινωνιών στη χώρα.
Και για τις εφημερίδες, όμως, τα νέα δεν είναι ενθαρρυντικά.
Οι αναγνώστες προτιμούν το δωρεάν περιεχόμενο στο διαδίκτυο, ενώ το μοντέλο πώλησης ολόκληρου του φύλλου με τη μορφή συνδρομής δεν έχει πετύχει.
Ετσι αναζητούνται νέες λύσεις, όπως αυτή που προσφέρει η Blendle, μια ολλανδική νεοφυής εταιρεία που πωλεί άρθρα εφημερίδων «με το κομμάτι».
Πρόσφατα άνοιξε τα φτερά της και στο εξωτερικό, ξεκινώντας από τη Γερμανία, ενώ είναι έτοιμη να επεκταθεί και στη Γαλλία και τις ΗΠΑ.
Στην Ολλανδία μέσα σε ένα χρόνο κέρδισε 300.000 Ολλανδούς αναγνώστες. Η τιμή πώλησης, κατά μέσον όρο, είναι 20 λεπτά το άρθρο, καθορίζεται από τον εκδότη, ενώ η Blendle παίρνει προμήθεια 30%.
Οι «New York Times» και ο κολοσσός των γερμανικών μέσων ενημέρωσης Axel Springer επένδυσαν τρία εκατομμύρια ευρώ στην εταιρεία αυτήν, η οποία έχει έδρα στην Ουτρέχτη και απασχολεί 56 πρόσωπα.
Η σημερινή κατάσταση ήταν ορατή, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Είναι, λοιπόν, απορίας άξιο πώς είκοσι χρόνια μετά, οι εκδότες και οι ιδιοκτήτες καναλιών δεν κατάφεραν να βρουν μια βιώσιμη οικονομική λύση ώστε να μετακομίσουν στο δίκτυο με αξιοπρέπεια.
Ούτε το εντελώς δωρεάν περιεχόμενο ούτε η συνδρομή είναι λύσεις, άλλωστε έρχονται από μια άλλη εποχή.
Το BBC έχει δίκιο, το ανταποδοτικό τέλος θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει και τα ηλεκτρονικά μέσα και όχι μόνο τις τηλεοράσεις. Αλλά αυτό είναι για να επιβιώσει ο δημόσιος τομέα. Και ο ιδιωτικός; Και οι εφημερίδες;
Στις ΗΠΑ, το πρόβλημα της τηλεόρασης το έχουν λύσει εδώ και καιρό: «Eίναι τόσο φτωχοί που δεν έχουν ούτε καλωδιακή τηλεόραση», είναι μια συνήθης έκφραση.
Ετσι κι αλλιώς, λοιπόν, την τηλεόραση την πληρώνεις. Τα καλωδιακά μπουκέτα θα κυριαρχήσουν με την καθιέρωση της ψηφιακής ευρυεκπομπής, δεν γίνεται αλλιώς, και θα μπορείς να τα λαμβάνεις με κάθε μέσο: από την τηλεόραση μέχρι το κινητό.
Και οι εφημερίδεςΘα πρέπει να βρουν άλλα μοντέλα. Για παράδειγμα, θα πλήρωνα ευχαρίστως ένα μικρό ποσό τον μήνα για να είχα πρόσβαση σε όλα τα έντυπα. Και θα μπορούσαν οι εκδότες να μοιράζονται το ποσό ανάλογα με τον αριθμό των «κλικ» αντί για την κυκλοφορία.
Μπορεί να μην είναι η καλύτερη ιδέα του κόσμου, σίγουρα υπάρχουν πολύ καλύτερες, αλλά όπως φαίνεται, μικροί εκδότες ή κολοσσοί του χώρου δεν έχουν βρει ακόμα ούτε μία της προκοπής.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Είστε παράδειγμα προς μίμηση...

Ο ναυτικός αποκλεισμός της Ελλάδας από την Αγγλία για 3.750 δραχμές


του Χρήστου Κάτσικα*


Η συμπεριφορά των «Μεγάλων Δυνάμεων», Αγγλίας, Γαλλίας και τσαρικής Ρωσίας, απέναντι στο νεότευκτο ελληνικό κράτος, μετά την επανάσταση του 1821, είναι χαρακτηριστική των σχέσεων εξάρτησης και υποτέλειας των ελληνικών κυβερνήσεων με τους «προστάτες».
Ένα επεισόδιο που αποτυπώνει αυτό το πλέγμα των σχέσεων είναι η «υπόθεση Πατσίφικο», που εκτυλίχτηκε στην Αθήνα τη διετία 1849- 1850.
Το Πάσχα του 1849 η ελληνική κυβέρνηση απαγόρευσε ένα λαϊκό έθιμο, «το κάψιμο του Ιούδα», ή «το κάψιμο του Εβραίου», όπως το ονόμαζαν αρκετοί. Η απαγόρευση αυτή είχε συμπέσει με την επίσκεψη του οίκου Ρότσιλντ για τη σύναψη νέου δανείου με την ελληνική κυβέρνηση και λόγω της εβραϊκής καταγωγής των επικεφαλής της, η απαγόρευση αυτή είχε εξοργίσει πολλούς.
Έστι τη Μεγάλη Παρασκευή στην Πλατεία Ασωμάτων όπου θα τελούνταν το έθιμο, η ανακοίνωση της απαγόρευσης από την αστυνομία προκάλεσε βίαιο ξέσπαμα του κόσμου.
Εκεί, επί της Πλατείας, ήταν το σπίτι του Δαυίδ Πατσίφικου, εβραϊκής καταγωγής, που είχε διατελέσει πρόξενος της Πορτογαλίας, αλλά απολύθηκε για σειρά καταχρήσεων.
Κάποιοι, λοιπόν, που πίστεψαν ότι ο Ντον Πατσίφικο ευθύνεται για την απαγόρευση του εθίμου επιτέθηκαν στο σπίτι του και κατέστρεψαν ένα μέρος της οικοσκευής.
Ο Πατσίφικο, που είχε διατελέσει πρόξενος της Πορτογαλίας στην Αθήνα, αλλά είχε απαλλαγεί των καθηκόντων του λόγω καταχρήσεων, εστράφη κατά της ελληνικής κυβερνήσεως και ζήτησε αποζημίωση 888.736 δραχμών και 57 λεπτών.
Για να κατανοήσει κανείς το μέγεθος των οικονομικών απαιτήσεων του Ντον Πατσίφικο αρκεί να λάβει κατά νου πως τα δημόσια έσοδα το 1850 ανέρχονταν σε περίπου 18 εκ. δραχμές…
Ο πανούργος τυχοδιώκτης έβαλε στο παιγνίδι και την Αγγλία, αφού, εν τω μεταξύ, είχε αποκτήσει τη βρετανική υπηκοότητα.
Η αγγλική κυβέρνηση, που επιθυμούσε ασφυκτικότερο έλεγχο πάνω στο νεοπαγές ελληνικό κράτος που συχνάκις αλληθώριζε προς την Ρωσία, ζήτησε την καταβολή του υπέρογκου ποσού στον υπηκόο της.
Στην αίτηση αποζημίωσης του Πατσίφικο, πρόσθεσε και κάποιες ακόμη οικονομικές απαιτήσεις και απαίτησε την άμεση πληρωμή τους από το ελληνικό κράτος. Στη συνέχεια αποθρασύνθηκαν περαιτέρω.
Είχαν εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας (ζητούσαν τα νησιά Σαπιέντζα και Ελαφόνησο), ήθελαν αποζημίωση για την προσβολή της Σημαίας τους και άλλα.
Η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε τις αγγλικές αξιώσεις ως υπερβολικές, αλλά η Αγγλία επανήλθε με μια διακοίνωση όπου αναφερόταν:
«Η Ελλάς θάττον ή βράδιον ώφειλε να υποχωρήση, διότι πάσα αναβολή θα εξεβίαζε την αγγλικήν Κυβέρνησιν να αυξήση αναλόγως της βραδύτητος το ποσό των ζητηθεισών ικανοποιήσεων».
Στις 30 Δεκεμβρίου 1849 καταφτάνουν στον Πειραιά οκτώ δίκροτα και πέντε ατμοκίνητες φρεγάτες του αγγλικού ναυτικού με οκτώ χιλιάδες πεζοναύτες και 731 κανόνια υπό τις διαταγές του ναυάρχου Γουίλιαμ Πάρκερ
Στις 3 Ιανουαρίου 1850, ο Άγγλος πρεσβευτής Ουάι ανακοίνωσε στον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Ανδρέα Λόντο ότι αν το ελληνικό κράτος δεν ικανοποιούσε αμέσως τις αγγλικές απαιτήσεις, τότε «ο ναύαρχος Πάρκερ προυτίθετο να προβή εναντίον των Αθηνών εις εχθροπραξίας και μέτρα επιζημιώτατα εις τα συμφέροντα των Ελλήνων πάσης τάξεως»!

Ο ναύαρχος Ουίλιαμ Πάρκερ

Το πρώτο μέτρο που εφάρμοσαν οι Αγγλοι, ήταν ο εμπορικός αποκλεισμός των λιμανιών του Πειραιά, Πατρών, Σύρου, Ύδρας, Ναυπλίου, Χαλκίδας και Κορίνθου.
Προσχώρησαν μάλιστα και στην κατάληψη των ελληνικών εμπορικών πλοίων και την κατάσχεση εισαγόμενων εμπορευμάτων ανυπολόγιστης αξίας.
Ας δούμε πώς είδε τα γεγονότα αυτά ο Γιάννης Μακρυγιάννης:
«…και ένας μεγάλος στόλος των σκύλων μας έχουν μπλόκον οπούναι περίπου από τρεις μήνες και μας πήραν όλα τα καράβια και μας κατακερμάτισαν όλο το εμπόριο και τζαλαπάτησαν την σημαίαν μας και πεθαίνουν της πείνας οι ανθρώποι των νησιών και εκείνοι οπούχουν τα καράβια τους γκιζερούν εις τους δρόμους και κλαίνε με μαύρα δάκρυα…».
Οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Ρωσίας, αντιλαμβανόμενες ότι η Αγγλία επιδιώκει να μετατρέψει την Ελλάδα σε αποκλειστικά δικό της προτεκτοράτο, αντέδρασαν.
Η διεθνής κοινή γνώμη παράλληλα αντέδρασε έντονα ενάντια σε αυτήν την «ληστοπειρατική ενέργεια» του Πάλμερστον.
Οι Τάιμς του Λονδίνου γράφουν στις 4 Φλεβάρη 1850 πως «η εχθρική εμφάνιση του αγγλικού στόλου ένωσε εναντίον μας όλα τα κόμματα. […] Ο ελληνικός λαός […] μαθαίνει τώρα να γυρεύει από την Πετρούπολη τη βοήθεια που θα τονώσει τις ελπίδες του».
Πιο καυστική η Morning Chronicle του Λονδίνου αναφέρει πως «θα κάναμε μεγάλο λάθος αν δεν καταλαβαίναμε πως κι αυτός ακόμη ο λόρδος Πάλμερστον πρέπει, τώρα, να λυπάται και να ντρέπεται, γιατί διέθεσε ολόκληρη τη δύναμη κρούσης του αγγλικού στόλου για τα έπιπλα του Πατσίφικο»
Και το γαλλικό περιοδικό Revue des Deux Mondes στο τεύχος της 1ης Ιουλίου 1850 γράφει:
«Βλέπουμε κράτος αδύνατο κι απροστάτευτο να προσβάλλεται βάναυσα από καταπληκτικό στόλο. Και γιατί; Μα για μια οικτρή υπόθεση, για τις παράνομες και γελοίες απαιτήσεις κάποιου Εβραίου Πατσίφικο. Που είναι το δίκιο των εθνών αν η Αγγλία θα αποφασίζει από μόνη της τι είναι ορθό και δίκαιο;».

Αποτέλεσμα της αντίδρασης της κοινής γνώμης και των πιέσεων που δέχτηκε ο Πάλμερστον από τις κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Ρωσίας ήταν να διατάξει την παύση των εχθρικών ενεργειών του βρετανικού στόλου και να αναζητήσει συμβιβαστική λύση και να καταλήξει στην παραπομπή του θέματος στη διεθνή διαιτησία.

Ηταν, πλέον, Απρίλιος του 1850 όταν ανακοινώθηκε η άρση του αποκλεισμού των ελληνικών λιμανιών από τον αγγλικό στόλο.
Τελικά η διεθνής διαιτησία μετά από πραγματογνωμοσύνη, όρισε για τον Πατσίφικο αποζημίωση ύψους 3.750 δραχμών…
Αυτή ήταν η «υπόθεση Πατσίφικο», ή «Τα Παρκερικά», όπως ονομάστηκαν τα γεγονότα από το όνομα του Άγγλου ναυάρχου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Ο ναυτικός αποκλεισμός του 1850
Το «Αβέρωφ», οι ξένοι και η εξέγερση του πληρώματος
Οι κόντρες των ακτοπλόων έχουν γράψει ιστορία με αίμα

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

«Χίλια χρόνια ελληνορωσικές σχέσεις: ιστορία και πολιτισμός»

ΕΚΔΗΛΩΣΗ


Διεθνές συνέδριο με θέμα: «Χίλια χρόνια ελληνορωσικές σχέσεις. Ιστορία και πολιτισμός» θα πραγματοποιηθεί στις 13 και 14 Ιανουαρίου 2017 στην Αθήνα.
Το συνέδριο διοργανώνεται από το Τομέα Ανθρωπιστικών Σπουδών και το Εργαστήριο Κοινωνικών Επιστημών του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών σε συνεργασία με την Εταιρεία Θεωρίας, Έρευνας και Διδακτικής της Ιστορίας.
Οι εργασίες του συνεδρίου θα πραγματοποιηθούν
στις 13 Ιανουαρίου στο Αμφιθέατρο Άλκης Αργυριάδης του Κεντρικού Κτηρίου του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30)
στις 14 Ιανουαρίου στο κτήριο του Μαράσλειου Διδασκαλείου Δημοτικής Εκπαίδευσης (Μαρασλή 4)

αφίσα by George Giotis on Scribd